• Juuls

Gezonde dosis brutaliteit

Bijgewerkt: 4 dagen geleden

Ik zie mezelf als best wel een bescheiden vrouw, maar ooh wat had ik destijds toen ik zelf nog hockeyde bij Amsterdam wat meer brutaliteit willen bezitten. Als ik terugkijk naar mijn tijd als topsporter dan zie ik dat trainers vooral bezig waren met het leveren van prestaties ten koste van alles en dat er weinig ruimte is voor individuele aandacht. Maar nu kan ik vanuit mijn vakgebied zien dat trainers met een heleboel dingen tegelijk bezig zijn en verantwoordelijkheid hebben over een heel team. Nu ik dat inzie kan ik het beter plaatsen. Ik heb destijds wel heel veel extra 1:1 training gehad op gebied van techniek en spitsen training, lekker veel afronden op doel, heerlijk. En op die trainingen ging altijd alles goed, maar tijdens wedstrijden klapte ik dicht. Dit had vooral te maken met het feit dat ik heel weinig vertrouwen ervoer van mijn trainers. Wat ik ook deed het leek nooit goed genoeg, ook al deed ik alles perfect. Tijdens wedstrijden verstijfde ik, werd onzeker en was bang om alles fout te doen. Terwijl ik mij van nature door niets of niemand liet tegen houden, ik was tenslotte op mijn 13e ook bijdehand genoeg om te zeggen dat ik op het hoogste niveau dat er te halen was wilde spelen en klopte op de deur bij Amsterdam.

Zelfvertrouwen Toen ik 15 jaar was mocht ik in de seizoensvoorbereiding een paar keer meedoen met Dames 1 van Amsterdam. Een team dat toen voor een groot deel bestond uit internationals zoals Sylvia Karres, Miek van Geenhuizen en Chantal de Bruin. Ik merkte dat ik daar van opknapte, ik voelde vertrouwen. En deed het ook nog naar behoren. Maar helaas was dit ook weer snel voorbij omdat de huidige trainer wegging...

Zelfvertrouwen, dat is wat mij de das om heeft gedaan. Ik werd onzeker, voelde me steeds kleiner worden op het veld, was het liefst onzichtbaar en durfde daar niet over te praten. Ik merkte dat ik door die blokkade stil kwam te staan in mijn ontwikkeling en uiteindelijk de dupe werd van keuzes die mijn onzekerheid alleen maar meer vergrootte. Mijn zelfvertrouwen was helemaal weggevaagd.

Nu ik daar zo op terugkijk had ik graag iemand naast me gehad die mij daar in kon bijstaan. Mij weer op het juiste pad kon zetten en vertrouwen in kon praten. Helaas raakte ik steeds dieper in de put, ging met tegenzin naar training wat mijn spel ook niet ten goede kwam. Uiteindelijk werd het advies gegeven om in het tweede team te gaan spelen om daar weer vertrouwen op te doen. Ik zag het toen als een degradatie, een bevestiging van mijn zelfbeeld. Zie je wel ik kan helemaal niets. Het was het laatste zetje om het plezier helemaal kwijt te raken. Ik was ten einde raad en besloot terug te gaan naar mijn oude club in de hoop het plezier terug te krijgen. Achteraf gezien heb ik spijt van die keuze. Ik weet dat je nooit spijt mag hebben van bepaalde beslissingen. Maar toen voelde het alsof ik gefaald had. Had ik niet beter kunnen terugvechten? Ik ben een vechter, daar stond ik ook om bekend in het veld. Maar nu voelde ik dat ik echt leeg was, helemaal geknakt. Soms ben je niet sterk genoeg om de strijd alleen te voeren en heb je net dat externe zetje nodig om je interne blokkade te doorbreken. Vandaar mijn motto: ‘strong alone, unstoppable together’. Tegenslagen horen erbij

Nu ik ouder ben heb ik ervaren dat tegenslagen bij het leven horen. Maar toen ik 16 was had ik geen flauw benul. Ik ben niet iemand die andere of de omgeving de schuld geeft. Ik zoek het altijd eerst bij mezelf. Maar als tiener zijn er nog zoveel dingen die je niet weet. Wat had ik het lekker gevonden om iemand in vertrouwen te nemen om te praten. Wij hadden wel een teammanager, maar voor mij voelde de omgeving zo onveilig dat ik uit angst voor afwijzing en onbegrip niet naar haar toe durfde te stappen. Mijn ouders gingen destijds ook uit elkaar en hadden ook zo ieder hun sores. Dus ook thuis durfde ik niet te praten over wat ik voelde op het veld. Hockey was voor mij een toevluchtsoord waar ik het mijn hele leven altijd heel erg fijn vond. Dat gevoel ebte langzaam weg. In je tiener jaren komt er al zoveel op je pad dat je soms niet weet waar je het moet zoeken, laat staan combineren met topsport. Met hoeveel verwachtingspatronen kan je omgaan? Ik denk er vaak aan terug. Hoe had ik mij daar doorheen geslagen met de kennis van nu? Ik kan er niets meer aan veranderen. Maar de kennis, de ervaring en het gevoel dat ik meedraag kan ik wel overbrengen en delen. Ik heb uiteindelijk geleerd dat je ten aller tijde eigen verantwoordelijkheid moet nemen als je kiest voor topsport en alleen jij degene bent die bepaald waar je wil zijn in het leven.


'Strong alone, unstoppable together’ Nu wil ik spelers helpen bij hun tegenslagen; Blessures, teleurstellingen, terugplaatsing naar een elftal lager, gepasseerd worden, hopeloos uit vorm, privé situaties. Maar ook bij het ontwikkelen van sterke punten, bereiken van persoonlijke en gezamenlijke doelen, collectieve team ambities, en verwachtingen regisseren. Maar vooral onvoorwaardelijke vertrouwen geven om je dichterbij het einddoel te brengen. De stip op de horizon moet in het vizier blijven, werk naar het einddoel en laat je niet uit het veld slaan als het pad even iets anders loopt dan andere. We zijn niet allemaal hetzelfde en ook niet allemaal een nieuwe 'Messi'. Ook als je de stap naar de top niet weet te maken. Hou altijd in je achterhoofd dat je meer kunt dan alleen maar voetballen, wees je daar ook bewust van. Ik heb mijn droom nooit kunnen verwezenlijken als ‘profhockeyer’. Maar ik weet nu wel meer dan ooit dat ik wil slagen als talentenbegeleider om spelers dat stukje extra te geven om het beste uit zichzelf te halen.


Mijn werkwijze is compleet gebaseerd op openheid, vertrouwen en heeft een zorgzaam karakter. Dit is voor mij de fundering van mijn persoonlijkheid en mijn filosofie. En als ik spelers op weg kan helpen met mijn onvoorwaardelijke vertrouwen, dan is mijn doel al meer dan bereikt.

28 keer bekeken

 COPYRIGHT © Talent Coach Football 2018 - 2020 | KVK 80303366 | Paulus Potter 7, 1191 WM Ouderkerk aan de Amstel